Algieria – kulturowy skarb Maghrebu

Pierwsze w nowym roku spotkanie Skawińskiej Akademii Wiedzy i Umiejętności zawiodło nas do Afryki Północnej i – co zaskakujące – prawie nieodkrytego turystycznie kraju: Algierii. Naszym przewodnikiem był Jarosław Unzeitig z Fundacji Footprint.

Algieria wzięła swoją nazwę od miasta Algier, które z kolei oznacza wyspy i nawiązuje do czterech małych wysp położonych nieopodal tego nadmorskiego miasta. W XVI wieku stały się one częścią stałego lądu, dlatego dziś nie znajdziemy ich u wybrzeży Algieru. Znajdziemy za to pięknie położoną stolicę, w której współczesna architektura sąsiaduje z kolonialnymi budynkami koncepcji francuskiego architekta Georges-Eugene’a Haussmanna, nadając jej klimat Paryża usytuowanego nad Morzem Śródziemnym. Nabrzeża portowe, dawniej służące za magazyny handlowe i kryjówki przemytników, teraz tętnią życiem licznych knajpek i tawern.

Algieria w swej starożytnej historii znajdowała się pod wpływem Fenicjan, Rzymian, Arabów, wreszcie współczesnej kolonizacji francuskiej, krzyżując szlaki handlowe z Berberami i Tuaregami oraz dalekimi ludami południa. Klimat śródziemnomorski sprawia, że północ kraju skąpana jest w zieleni niczym Toskania, podczas gdy południe to saharyjskie piaski. Mimo wielkiej ilości zabytków wpisanych na światową listę dziedzictwa UENSCO, rzymskich zabytkowych miast dostępnych na wyciągnięcie ręki, przyrodniczego bogactwa – od Gór Atlas, przez morskie wybrzeże po pustynne krajobrazy – Algieria nadal jest nieodkrytym turystycznym skarbem. Co dziwi o tyle, że sąsiaduje w dwoma światowymi potentatami w tej dziedzinie: Marokiem i Tunezją. Ma się wrażenie, że ginie w ich cieniu.

Nasze spotkanie skupiło się na północnym regionie, wyznaczając nam trasę: Algier, Constantina, Annaba, Timgad i Dżamila oraz Tipaza. To rejon, w którym znajdziemy świetnie zachowane ruiny rzymskich miast z muzeami kryjącymi wspaniałe mozaiki, piękne arabskie meczety, niezwykłe cuda przyrody (jak kanion w Constantinie). W Annabie (rzymska Hippona) chrześcijanie odnajdą Bazylikę św. Augustyna, który urodził się jako obywatel rzymski na terenach dzisiejszej Algierii, a po swojej konwersji został biskupem tego właśnie miasta i tu także zmarł. W Tipazie możemy przysiąść na kamieniu, na którym – według legendy miejskiej – Albert Camus obmyślił osnowę „Dżumy”, dziejącej się przecież w algierskim Oranie.

Wszędzie spotkamy przyjaznych ludzi, pyszne jedzenie, niskie ceny i zadbane otoczenie. I nawet w tym odległym kraju znajdziemy polonica – nazwiska na pomniku pamięci walczących czy swojskie bociany. Jeżeli co czwarty bocian jest Polakiem, to prawie połowa mieszka w Algierii, jak na swojskim Podlasiu. Należy także pamiętać o wzajemnym szacunku i stosować się do powszechnie obowiązujących nakazów i zakazów muzułmańskiego kraju, np. jeśli planujemy wyjazd do Algierii, sprawdźmy najpierw czy jego termin nie pokrywa się z Ramadanem. To święty miesiąc muzułmanów, w trakcie którego obowiązuje ich ścisły post – nie można nic jeść ani pić od świtu do zmierzchu. Zatem w tym samym czasie turyści powinni powstrzymać się od jedzenia w miejscach publicznych.

Te wszystkie białe plamy na mapie odkrył przed nami Jarosław Unzeitig z Fundacji Footprint. „Zostaw swój ślad” to hasło przyświecające działaniom Fundacji, zajmującej się edukacją, zdrowiem higieną i podstawowymi potrzebami ludzi, skupiając się na problemach dzieciach i młodzieży w Kenii i Sri Lance. To wsparcie dla dzieci z niepełnosprawnościami, bezpieczna edukacja dla wszystkich, zielona energia i woda dla życia. To takie podstawowe potrzeby jak buty i stabilny dom. O wszystkich działaniach Fundacji dowiedzą się Państwo więcej pod adresem: leavefootprint.org/nasze-projekty

Dziękujemy za wspólny wieczór i zapraszamy za miesiąc.

Fotogaleria ze spotkania „Algieria – ziemia gościnności”: Jarosław Karasiński

Joanna Kurpiel

(AZG)